natthawut's profile~!:.^.:!+Going to love U...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
~!:.^.:!+Going to love U forever.+!:.^.:!~June 02 และแล้วก็ได้มาเป็นชาวชงโคเย้~~~~~~ ผมเป็นนักศึกษาสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์
อ้า ไม่ได้มาอัพซะนาน
นี่ก็เพิ่งจะไปเข้าค่ายธรรมะของคณะกลับมา เป็นค่ายที่แอบเซงดีเหมือนกัน
ที่นอนนี่อย่างร้อนนเล่นเอาเหงื่อชุ่ม ยุงก็เยอะ อีก สุดท้ายลำคานมาก
วันที่ 2 ย้ายที่นอนกัน เลยนอนนอกมุ้งเลย เย็นสบายไม่มียุงสักตัว -*- แต่กองทัพมดมาแทน
แถมทำของเผ็ดมาแทบทุกมือเลย สรุปก็กินไม่ได้เด๋วปวดท้อง
(เอ่อ ค่ายนี้เราไปเป็นเดะวัดกัน ^^ ได้บุญอีกแบบ)
^^ แต่ว่านะๆๆ ก็ได้เจอคนที่อยากเจอมานานนนนนนนนนนนนนนน
555++++ ดีใจสุดๆอะ ถึงจะยังไม่ค่อยได้คุยก็เหอะ จ้องอยู่ไกลๆเป็นชัวโมงเลย
นี่ๆๆ มาดูตารางเรียนดีกว่า
จ. แลปเคมี ,พื้นฐานฟิสิก
อ. แมคคา ,แลปฟิสิก
พ. เลข ,พื้นฐานเคมี(^^ อิอิ ชอบเรียนวันนี้ด้วยเหตุผลส่วนตัวบางประการ)
พฤ.โปรแกรมมิ่ง (^^ หุหุอยากเรียนๆๆ )
ศ. อังกิด (-*- มันเปงตัวขัดความสุก นึกว่าจาว่างแล้วเชียว)
ก็กะว่าจะพยายามเข้าเรียนอะนะ เพราะขี้เกียจอ่านหนังสือ
มาถึงตอนนี้ก็ยังนึกขำๆ อยู่เลย ก่อนสอบ o-net a-net แทบจะไม่ได้แตะหนังสือเลย
555+++ ดีนะยังพอมีความรู้อยู่ในหัว ไม่งั้นแย่แน่เลย
พอดีกว่าความขี้เกียจเริ่มมา
March 01 ชีวิตที่ต้องก้าวต่อไปหลังจากวันนั้น " วันจากเหย้า "
วันที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และน้ำตา
ทุกคนต่างก็รู้หน้าที่ของตนเองที่ยังไม่เสร็จสิ้น
ถึงแม้จะจบการศึกษาแล้วก็ตาม
นั่นก็คือการสอบ O-net และ A-net
หลายๆ คน ตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือ แทบเป็นบ้า
เพราะนี่คือจุดตัดสินชีวิตของใครหลายๆคนรวมทั้งผม
แต่ผมก็ทำตัวตามสบาย ค่อยๆอ่านไปทีละนิดๆ นอน 4 ทุ่มตื่น 8โมงเช้าทุกวัน
ถึงตอนนี้การสอบ O-net ก็จบลงแล้วยังคงเหลือปราการชั้นใหญ่ อีก 1 ชั้น
ผมก็ยังคงทำตัวจามสบายเช่นเคย
ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมหลายๆ พยายามกดดันตัวเอง จนแทบบ้า
หลายๆ คนไม่หลับไม่นอน ก่อนสอบก็นอนไม่หลับ
หน้าห้องสอบก็ตื่นเต้น จนรวบรวมสติก่อนทำข้อสอบไม่ได้
อีก เพียง 2 วัน การสอบ A-net จะเริ่มขึ้น ผมก็กำลังนั่งพิม Blog อยู่
ผมคิดว่าคะแนนที่ผมประมาณไว้สำหรับตอนนี้ก็เพียงพอสำหรับ
มหิดล และเครือสถาบันเทคโน ทั้งหลาย
ผมยังขาดอีกเพียงไม่เท่าไหร่ ก็คงจะติดม.เกษตร ที่ผมฝันไว้
ขณะที่ผมกำลังพยายามตั้งใจอ่านหนังสือ อยู่ๆ ผมกับคิดเรื่องเก่าๆ ที่ลืมไปนานแล้ว
เล่นทำเอาผมนั่งเหม่อ อยู่เกือบ 2 ชม. ไม่เข้าใจตัวเองจริง
แต่ไม่ว่ายังไงผมก็จะพยายามสำหรับการสอบครั้งนี้ ให้ดีที่สุด
เพื่อใครหลายๆ คน และเพื่อตัวผมเอง
อยากให้เพื่อนๆ ทุกคน สอบได้ที่อยากได้
อยากให้เพื่อนๆ ทุกคนยิ้มอย่างมีความสุขกับผลที่ตัวเองทำ
อยากให้เพื่อนๆ ทุกคนยิ้มไม่ว่าจะเครียดมากเท่าไหร่ก็ตาม
อยากให้เพื่อนๆ ทุกคนรู้ว่าเพื่อนคนนี้ยินดีรับฟัง
อยากให้เพื่อนๆ ทุกคนรู้ไม่ว่านานเท่าไหร่เราก็เป็นเพื่อนกันตลอดไป
อยากให้เพื่อนๆ ทุกคนก้าวต่อไปพร้อมๆกัน
December 11 Royal Flora Ratchaphruck 2006และแล้วการเดินทางก็จบลง
กลับมาถึงที่ ร.ร. ประมาณเกือบ 8 โมงเช้าได้
วันแรกออกเดินทางกันตอน 4 ทุ่ม 8ธ.ค.
ระหว่างทางกก็คุยเล่นกันๆ เล่นไผ่กันหนุกหนานๆ
วันที่สองก็ไปวันศรีชุมกัน ได้เก็บรูปสวยๆมาด้วยหละ
เด๋วก็เข้าไปดูใน photo เองละกัน มีอยู่รูปเขียนว่าวัดศรีชุมเลย
แล้วก็ไปกันต่อที่วัดพระธาตุลำปางหลวง
ก็ไปขอพรหละ ลองเสี่ยงทายทั้งการวัดวา แล้วก็การยกช้างเลย
ผลออกมา ว่าจาสมหวังหละ ^^ อิอิ ดีจาย
เสดแล้วก็ไปซทื้อเซรามิกกัน ที่นี่เล่นเอาเราหมดตังไป 550 แหนะ
พอดีว่าเดินๆไปเจอะ แก้วถูกใจก็เลย ซื้อไปฝากเธอไม่รุจะชอบรึป่าว
แล้วก็ซื้อเสื่อปูโต๊ะ+ชุดกำยาน
แล้วก็เดินทางเข้าสู่เขื่อนกิ่วลม
ล่องๆๆไปเรื่อยๆ เล่นไผ่ร้องเกะตลอดคืนเลย
พอขึ้นที่พักก็อาบน้ำ เดินเล่นนิดหน่อย
กินข้าวแล้วก็ไปร้องเกะกันต่อถึง 3ทุ่มครึ่งแหนะ
O_O ที่สำคัญ ไอวอร้องเพลง เรือนแพกับเพลงของคริสติน่ากับ แหวนฐิติมาได้หมดเลย น่าทึ่งมาก
-/\- ข้าขอคารวะ
และแล้วก็วันที่ 3 ตอนเช้าเรายังอยู่ลำปางกัน ก้ไปนั่งรถม้ากัน เด๋วจาหาว่ามาไม่ถึงลำปาง
แล้วก็ไปต่อกันที่งานราชพฤกษ์ ขอบอกว่าสวยมากกกกกกกกกครับ แต่ว่า
-*- คนมานเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
จนน่าลำคาน แถมแดดนี่สุดๆ ร้อนจนไม่รุจาบอกไง
แต่ก็เพราะแดดงี้แหละเลยถ่ายรูปออกมาสวย
แล้วก็ซื้อของที่ระลึกไปปามาน1000
คือรวมๆแล้วไปเที่ยวครั้งนี้ของฝากปามาน 2 พันนิดๆอะ
อย่าลืมเข้าไปดูลืมกันต่อหละ
ความจิงก็ถ่ายไว้ปามาน 200 รูปอะนะ แต่ก็คัดๆ มาให้ 65 รูป
ลองดูๆๆ กัน
^^ ติชมกันหน่อยนะข๊ะ
November 22 จากวันนั้นถึงวันนี้มันเริ่มจากวันนั้น วันที่ 22 ตุลาคม 2549
เราไม่ได้เจอเธอเลย
จนกระทั่งวันที่ 6 พฤศจิกายน 2549
เราเจอเธอที่ราชดำเนิน คืนกระดิ่งไปแล้วหละ เห็นเธอยิ้มด้วย
แบบนี้ดีแล้วหละ ถึงข้างๆ นั้นจะไม่ใช่เรา
แต่วันนี้เราก็ทำไรตลกๆด้วยนะ พอเธอขึ้นรถเมล์ไปสักพัก
เราได้แต่ยืนค้างสักพักหัวใจเรามันก็สั่งให้วิ่ง
เราวิ่งตามรถเมล์ไปจนเกือบถึงกองสลากจนในที่สุดก็ตามไม่ทัน
หุหุ แต่ถึงตามทันก็คงได้แต่ยืนมอง ไม่รู้ทำไปเพื่ออะไร แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองจิงๆ
วันต่อมารุ่งเช้าของวันที่ 7 พฤศจิกายน 2549 เราได้แต่ทัก
แต่เธอไม่ยอมคุยด้วยเลย แถมยังหน้าบึ้งใส่ ทำเป็นเหมือนคนไม่รู้จัก
วันที่ 13 พฤศจิกายน 2549 วันนี้ป๊าไปส่ง เราเหนเธอที่ป้ายรถเมล์
สักพักเราก็เหนเธอนั่งอยู่บนรถเมล์สาย 159 เราได้แต่มองเธอตลอดทางเลย
พยายามส่ง sms ไปทักทายมากมาย จนมาถึงราชดำเนินรถก็ต้องเลี้ยวแยกกัน
เราก็เลยโทรหา ได้คุยไปหน่อยด้วยหละ ตั้ง2.31 นาทีแหนะ ถึงจะไม่มากแต่ก็ยังดี
วันที่ 20 พฤศจิกายน 2549 วันนี้ประกาศผลวิศว ได้ 46 เองแอบผิดหวังนิดๆ
แล้วเราก็ตัดสินใจโทรไปบอกเธอ คราวนี้ได้คุยตั้ง 3.41 นาทีแหนะ ดีจึ้นหน่อย ^^
^^ เธอเริ่มคุยกับเราบ้างแล้ว
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ 22 พฤศจิกายน 2549 ก็ครบ 1 เดือนพอดี
ในตอนนี้เราไม่หวังอะไรมาก ขอแค่เพียงให้เราได้มาเป็นเพื่อนกัน
และได้พูดคุยกันอย่างสนิทใจอีกครั้ง ไม่รู้เธอจะยอมเปิดใจรึป่าว
October 29 คิดถึงจัง สวัสดีคับตอนนี้เธอเป็นไงมั่ง สบายดีใช่ม่า
ตอนนี้เธอยิ้มอยู่รึป่าวว ลัลล้าอยูใช่ม่า
คิดถึงเธอจัง
ขอโทษนะคับตอนนี้เราไม่กล้าพอ
ถ้าเราเห็นหรือได้ยินเสียง เราคงทนคิดถึงวันเก่าๆ ไม่ได้แน่
ตอนนี้เราพยายามมีความสุขกับภาพที่มันวนเวียนอยู่ในหัว
พยายามที่จะไม่โหยหามัน
ยิ้มไว้นะ มีความสุขมากๆไว้นะ
ดูแลตัวเองด้วยหละ
ถ้าเธอไม่ยิ้ม ถ้าเธอเสียใจ
เราจะเสียใจมากนะที่เรายอมแพ้
อยากกลับไปเคียงข้างเธอ พร้อมกับรอยยิ้มของเธอจัง
แต่มันก็คงจะยากเนอะ
ตอนนี้เราก็นึกขึ้นมาได้
ความรักที่เรามีให้เธอ คือ ความรู้สึกอยากดูแลปกป้องรักและห่วงใย
แต่เราดันลืมมันไปเลยจนทำให้เธอต้องร้องไห้ จนไม่มีโอกาสได้แก้ตัว
ขอโทษนะคับ
คิดถึงนะคับ October 25 คุนเคยมั๊ยกับ....คุณเคยมั๊ยกับการค่อยๆแอบชอบคนๆหนึ่ง
คุณเคยมั๊ยกับการที่เมื่อได้รู้ว่าคนที่คุนแอบชอบ ชอบคุนไม่น้อยไปกว่าคุน
คุนเคยมั๊ยกับการคิดถึงคนๆหนึ่งจากวันละครั้ง สองครั้ง จนกระทั่งคิดถึงตลอดเวลา
สำหรับผมมันเป็นความรู้สึกที่วิเศษและมีความสุชอย่างบอกไม่ถูก
จากความรู้สึกชอบ ค่อยๆทวีขึ้นกลายเป็นห่วงหา
จนเรารู้สึกได้ว่าตอนนี้เรารักเค้าเข้าแล้ว
ช่วงเวลาที่มีความสุข กับการได้อยู่ด้วยกัน คบหาและเป็นห่วงซึ่งกันและกัน
ถึงแม้มันจะเป็นเวลาสั้นๆ แต่ในความรู้สึกมันยาวนานติดตรึงใจจนมาถึงทุกวันนี้
การได้เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความสุขในช่วงเวลานั้น มันเป็นภาพที่ติดแน่นในความทรงจำจนไม่มีวันลบเลือน
แต่ในวันที่เราต้องมาทะเลาะกันและห่างกันจนกระทั่งความสัมพันธ์นั้นจบลง
มันก็ยาวนานยิ่งกว่า จนเราแทบจะบ้าให้ได้ มันทำให้เรากินไม่ได้นอนไม่หลับ และทุกทรมานอย่างบอกไม่ถูก
ถึงวันเวลานั้นจะผ่านมาแล้ว และพยายามไม่คิดถึงมัน
แต่ทุกครั้งที่ได้เดินผ่านสถานที่ที่เราเคยได้อยู่ด้วยกันมันก็อดยิ้มไม่ได้
แต่มันก็รู้สึกโหยหา จนน้ำตาแทบจะไหลออกมา
มันทำให้เราไม่อยากจะนึกถึงและอยากจะหนีไปให้ไกลๆ
เพราะถึงแม้เราจะมีความสุขที่นึกถึง แต่มันก็ทุกกับความโหยหาจนทนแทบไม่ไหว
คุนเคยมั๊ยกับการจนจำภาพรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเหล่านั้น
คุนเคยมั๊ยที่ภาพเหล่านั้นคุนได้เหน ทั้งๆที่คุนยังลืมตา
นั่นแหละคือผมในตอนนี้ ถึงจะพยายามไม่ถึงถึงเพียงใด
ภาพเหล่านั้นก็โผล่ขึ้นและเหนเป็นภาพทั้งๆที่เราลืมตาอยู่
มันทั้งยิ้มไปกับภาพนั้น และแทบจะบ้าจนถึงกับร้องไห้ออกมาทั้งๆที่ลืมตา
ตอนนี้ผมได้เรียนรู้ว่าความเข้าใจต้องเกิดจากกาลเวลา ไม่ใช่คำพูด
ตอนนี้ผมได้เรียนรู้และตระหนักยิ่งขึ้นว่าผมเกิดมาเพราะทำให้คนที่ผมรักมีความสุข
และผมจะได้ยิ้มไปพร้อมๆกับพวกเค้าถึงแม้ผมต้อวเจ็บเองก็ตาม
มาถึงตอนนี้ผมคงยอมแพ้แล้วหละ เพราะในหลายๆคำพูดของเธอ
ทำให้ผม ต้องยอมตัดใจ
ขอขอบคุณสำหรับเวลาที่มีความสุขด้วยกัน
และขอโทดสำหรับเวลาที่เจ็บปวด
ในตอนนี้เราหวังแค่ได้เป็นเพียงเพื่อนที่ทำให้เธอยิ้มออก
ในตอนนี้คนที่ทำให้เธอมีความสุขและยิ้มออกไม่ใช่ผม
แต่เป็นเค้าที่อยู่เคียงข้างเธอมาโดยตลอด ถึงผมจะพยายามหาโอกาสกลับไปยังไง
แต่มันก็หาไม่เจอเพราะในตอนนี้คนๆนั้นเค้ามายืนเคียงข้างเธอแทนผมแล้ว
สำหรับเราแค่ได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้นอีกก็พอ
เพราะเรารู้ว่าถ้าเรากลับไปรอยยิ้มนั้น เราจะไม่มีทางได้เห็นมันอีกแน่
ผมจึงเลือกที่จะยังรักเธอ ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง (หึหึ ก็มันช่วยไม่ได้ ผมเลือกเองนี่หน่าที่จะรักเธอ)
ถึงแม้จะไม่ใช่คนที่จะได้ดูแลเธอไปตลอดชีวิตก็ตาม
ขอให้เธอมีความสุขมากๆนะ สุขสันวันเกิดย้อนหลังด้วยนะคับ
เราจะรักเธอตลอดไป หวังว่าสักวันเราจะเป็นเพื่อนทำให้เธอได้ยิ้มเหมือนแต่ก่อน
แต่ว่าวันหนึ่งหากเราเป็นผู้ใหญ่พอ เราก็อยากจะเสียงที่จะกลับมาหาเธออีกสักครั้ง
(ปล. เฮ้ออ... มีอะไรต่อมิอะไรที่อยากจะพูดออกมาเต็มไปหมด แต่ก็ไม่รู้จะพูดไปเพื่ออะไร)
June 23 "จงรักเขา ให้มากกว่าพี่" ภาคเตรียมงาน"จงรักเขา ให้มากกว่าพี่" หนึงในคำพูดที่แสนมากคุณค่าจากรุ่นพี่สู่รุ่นน้อง วันละอ่อนก็ได้ผ่านพ้นไปอีก 1 ปีนับว่าเหนื่อยเอาการเลยทีเดียว อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์แทบจะไม่ได้เรียนเลย นั่งทำของที่ระลึกทั้งวัน เอะไม่สิยกเว้น = ='' อาจารย์สุมล ได้เรียนไป 3 คาบ
เริ่มด้วยวันจันทร์คาบแรกก็แนะแนว เคมี พระพุธ พละ และสุข ก็สามารถคาบเรียนมานั่งทักสร้อยข้อมือได้อย่างสบาย มีแต่ อังกิดจารย์สุมล แต่สุดท้ายจารย์ก็ทนไม่ไหวแล้วปล่อยให้ทักกกัน
ต่อมาวันอังคารคาบแรกสังคมก็เรียนไปทักไป คาบ2ไทยก็เช่นกัน แต่อาจารย์เค้าก็ขอ 2 เส้น และแล้วอังกิดเช่นเคยคราวนี้มีงานมาให้ทำเลยต้องพักมือจากการทักไปพักใหญ่ แต่พอตอนบ่ายเราก็ขอคาบเรียนมาทำสร้อยข้อมือได้ต่อ โดยเฉพาะคาบฟิสิก จารย์เข้ามานั่งเล่นหมากรุกกับพวกเราอยู่เป็น ชม.ๆ เลย แต่ก็แพ้ตลอด เล่นเอาอาจารย์เครียดไปเลย
รวมเบ็ดเสร็จ 2 วันผ่านไปทักได้แบบสมบูรณ์ เกือบ 200 เส้น
มาถึงวันพุธ เส้นยาแดงผ่าแปด คนรับผิดชอบเรื่องของที่ระลึกมันเสือกตื่นไม่ขึ้น แล้วก็ไม่เอาของที่ระลึกมา ทำให้ว่างไป เกือบ 2 คาบแรกทั้งๆที่ขอคาบเรียนไว้แล้ว พอคาบ 3 ก็ดันโต๊ะทั้งห้องไปข้างหน้าจารย์เข้ามาเห็นก็นะสอนไม่ได้ ทักๆกันไปละกัน
รวมเบ็ดเสร็จ ประมาณ400 เส้น+จากไอคนดูแลเรื่องของที่ระลึกอีกเท่าไหร่ไม่รู้
และพอตกบ่ายคนทั้งห้องที่ช่วยกันทักสร้อยก็เปลี่ยนหน้าที่ไปทำซุ้มแทนเหลือเรากะเพื่อนอีก4 คน ทักๆๆๆๆ กันต่อ ทักกันไปได้ปามาน 1 ชม. ก็มีเพื่อนมาช่วยอีก 2 คนทักกันไปเรื่อยๆ จนถึงปามาน 4 โมงกว่า ไอคนรับผิดชอบก็มา มันทักเพิ่มได้อีก 30 เส้น -*- อารมแทบขึ้น อยากตืบเต็มที่ แต่เพราะมันลุกไม่ขึ้นแล้วปวดไปทั้งตัววันๆนั่งไม่ได้ขยับ เอ่อ อย่าไปพูดถึงแ ม่ ง เ หี้ ย เลยอารมเสีย
และแล้วการทักก็สิ้นสุดลงประมาน 1 ทุ่มน่าจะได้ รวมเบ็ดเสร็จ 761 เส้น มันหายไปถึง 39 อัน เราหละเครียดเลย แถมไอคนรับผิดชอบก็ไม่สนใจ ไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่ก็ช่างมันเหอะสักวันมึงได้โดนคนทั้งห้องรุมฆ่า
|
|
|||
|
|
